با  رضایت به مشیت الهی و با نهایت تاسف مهندس کاک زاهد صالحی بعد از یک سال تحمل درد و رنج  در بامداد ۱۹/۶/۸۸بر اثر سرطان در بیمارستان امام رضای شهر کرمانشاه به دیار باقی شتافت  و در  ویس القرنی به خاک سپرده شد . روحش  شاد

به مناسبت هفته مقام معلم از معلمين نمونه ي آموزش و پرورش منطقه باينگان توسط موسسه ي حرا( با همكاري و هماهنگي بخشدار محترم باينگان جناب آقاي ولد بيگي) كه كار ساخت اين تونل بزرگ و عظيم  را بر عهده دارد در منطقه ي مرخيل باينگان در تاريخ15/2/88 تقدير و تجليل گرديد به گفته مهندس رستمي مسئول گارگاه حرا و مدير اين پروژه عظيم دستگاه حفاري اين تونل به زودي از خارج  وارد كشور شده و پس از مونتاژ آن كه حدود 6 ماه طول مي كشد كار خود را شروع خواهد كرد و  كار حفاري  و بهره برداري آن سه سال به طول مي انجامد

کوهستان ویراش زردویی-  اول اردیبهشت ۸۸

روستای دیوزناو  در اورامان

پس از گذر ازفراز و فرود راه هاي صعب العبوردر دامنه رشته کوههاي شاهو ، در جنوب غربي استان کردستان، در منطقه اورامانات روستاي «ديوزناو» با قدمتي به پیشنه انسان، آب و کوهستان خودنمایی می کند. با وجود طبيعت و معماري خاص و فرهنگ دیرپای سنتي ، زندگي با اميد و استقامت ، در جريان است

  تفسیر کنید

ابتدای ورودی جاده مزیدی

گویند این مکان که منبع درآمد دو خانواده روستای مزیدی بوده بدون اطلاع قبلی توسط اداره راه تخریب شده آیا واقعا راسته!!!

خوب به دورو بر خود نگاه کنیم همه چیز مفهوم خواهد بود.  شاید حمله اشتباهی اسرائیل به غزه بوده و شایه هم حمله زمین خواران این روستا ..... شاید! چه می دانم خود تفسیر کنید و نظر بدهید اره شاید ......

ماموستا ملا«ناصر ضیائی»امام جمعه سابق، حاکم شرع و مدرس مدارس علوم دینی شهر پاوه ،شامگاه 19دی ماه جاری در سن ۶۳ سالگی بر اثر عارضه قلبی در بیمارستان مدرس تهران زندگی را بدرود گفت .

ميرزا محمود فرزند محمد در سال 1272 هجری خورشیدی در روستای سردربند  بخش باينگان از توابع شهرستان پاوه ديده به جهان گشود روستای سردربند در نزديک روستای بله ای و در نزديکی زیارتگه پير پرچن بوده که امروز اثری از آبادانی در آن وجود ندارد . ميرزا محمود در کودکی در دامان پر مهر پدر و مادر تربيت يافته است  . پس از چند سال پدر میرزا به دلايلی که امروز نيز ناشناخته مانده روستای خويش ( سردربند ) را ترک گفته و در کنار يک چشمه روستایی را از نو بنياد می نهند که امروز به مزيدی معروف است .
تا سن بيست سالگی در کنار پدر و مادر در همان روستای مزیدی می ماند و در همان سال برای کار کشاورزی به روستای شمشير ( در هشت کيلومتری پاوه )  می آیند .در روستای شمشير میرزا محمود جوان با دختری به نام سدری  ازدواج می نمايد . و پس از مدتی آنجا را نیز به قصد روستای دوريسان در سه کيلومتری پاوه ( که امروز جزیی از پاوه است ) ترک می گويند . در روستای دوريسان ميرزا به همراه خانواده چند قطعه زمین و باغ خريداری می نمايند و به کار آن می پردازند . در سن 35 سالگی ( حدود سال 1307) ميرزا در دوحادثه پدرش محمد و مادرش فاطمه را از دست می دهد . تا سال 1310 اورامان به شیوه ارباب رعیتی اداره می شد که در آن سال حکومت مرکزی قصد تسلط  بر اورامان را دارد که با مقاومت بگزاده های اورامان به رهبری جافر سان  در نوسود و حسین بگ وکیل در جوانرود مواجه می شود  که پس از جنگی سخت جافر سان بهمراه 24 پسر خویش راهی عراق می گردد . پس از این وقايع حکومت مرکزی برای اينکه زهر چشمی گرفته و فضای رعب و وحشت ايجاد نمايد اقدام به دستگيری بگزاده ها ، روحانيون و مردان بانفوذ می کند  که در اين ميان 280 نفر در پاوه و مريوان و نوسود و جوانرود دستگير شده و به زندان کرمانشاه منتقل می گردند .پس از يکهفته دويست نفر از آنان به زندان قصر تهران و حدود 80نفر به استان خراسان و زندانهای آن منتقل می گردند .که ميرزا محمد دوريسانی نيز يکی از هشتاد نفری می باشد که به استان خراسان منتقل می گردد .که بهمراه پنج نفر از دوستانش بمدت شش سال زندانی می شوند و پس از اتمام شش سال برای هميشه به سمنان و دامغان ( روستای کلا در يک کيلومتری سمنان  ) تبعيد می گردند .

به‌و هه‌ناسه‌ی سه‌رد مه‌شيم وه دما
تا به ئابادی مه‌نزلگای که‌لا

قه‌ريه‌ی که‌لا بی چوون مه‌کانمان
جه يه‌ک فه‌رسه‌خی شاری سمنان

 چهارده ماه اينگونه در روستای کلا می ماند تا دوباره به زندان دامغان منتقل می گردد که در آنجا به همراه يکی از دوستان همبندش فرار می کنند و پس از 26 شبانه روز پياده و سواره به کرمانشاه می رسند .

له دوای شه‌ش سال بکه‌رو ئاخير
له دامغاندا بکه‌رو گوريز

بيست و شه‌ش  مه‌نزل وه له‌يل و نه‌هار
نه‌شو نه توی خاو نه‌گيرو قه‌رار

پس از 26 روز راهپيمايي که به شهر کرمانشاه می رسند و قبل از آنکه به روستای خود يعنی دوريسان و برای استراحت و ديدن اقوام داخل شهر کرمانشاه می شوند . . .

په‌ی به‌دبه‌ختيمان نه‌بيمان خه‌يال
دل وه‌ش و سه‌روه ش په‌شيو بيم جه حال

نه‌گبه‌تی جه پشت به دبه ختی نه وه‌ر
نه رووی خيابان کيشامان به وه‌ر

به‌و خه‌ياله‌وه   شيم وه کرماشان
به‌لکه‌م بوينوون به‌عزی جه خويشان

از بخت و اقبال نامراد پزشکی که در زندان دامغان در خدمت ارتش بوده و به امور بهداشتی زندان رسيدگی می کرد و به کرمانشاه منتقل گرديده و ميرزا از اين موضوع بی اطلاع تااينکه در خيابان نواب شهر کرمانشاه به دکتر برخورد می نمايد که دکتر اورا شناخته و به پاسبانی که در آن محل است گزارش می نمايد . . . پاسبان آنها را دستگير می نمايد و وساطت و خواهش مردم هم کارگر نمی افتد و ميرزا محمود دوباره راهی زندان می گردد .

ته‌قديرات پيمان حه‌واله که‌رده‌ن
جه‌ی خياباندا ماوه‌رومان وه به‌ن

ناگا ئه‌و دوکتور جه‌وری خه‌يابان
جه ( خته‌ )ی جه‌پشنی مه‌يدان

واتش ئه‌سه‌لام ره‌فيقی جاران
ئاخر تو کوجا ياواي وه‌ی مه‌کان

که‌ی جه دامغان فيرارت که‌رده‌ن
وه پای ويت ويتان وه به‌ن ئاورده‌ن

تا آماده شدن مقدمات انتقال ميرزا محمود به زندان دامغان مدت بيست روز در زندان کرمانشاه می ماند و فرصتی دست می دهد تا با اقوام و خويشان ديداری داشته باشد .

جه‌و زيندانی تار ئه‌منيه‌ی کرماشان
جارجار  مونته‌زر په‌ی ئامای خويشان

بيست روژ جه‌و زيندان تاريکی بی ده‌ر
سزای قيامه‌ت بکيشام يه‌کسه‌ر

سرانجام پس از انتقال به زندان دامغان در يک دادگاه نظامی به دويست ضربه شلاق محکوم می شود . و سپس به زندان نيشابور و سپس به زندان سبزوار منتقل می گردد . وتا سال 1320 هجری شمسی یعنی زمان شروع جنگ جهانی دوم در آنجا می ماند . با شرو جنگ جهانی دوم ايران ميان دو قدرت روسيه و انگليس تقسيم می گردد و تمام زندانياتن نيز آزاد می شوند .اما ميرزا محمود بهمراه هفت نفر از همبندی هایش به عنوان تبعيدی در همان شهر سبزوار می ماند . در بهار 1321 در همان شهر شبزوار با دختری از همان شهر بنام حيات ازدواج می نمايد و در پاييز همان سال با تخليه پادگان ها و اوضاع نابسامان کشور بهمراه همان هفت نفر به شهر و ديار خويش اورامان که در آن زمان تحت نظر بگزاده های اورامان زير نفوذ حکومت مرکزی اداره می شد باز می گردند .

پس از بازگشت به دوريسان ميرزا محمود که تجربه های فراوان دوری چندين ساله اورا پخته نموده است به پيشنمازی مسجد دوريسان می پردازد و در همان روستا به تعليم قرآن و سواد آموزی می پردازد که حاصل آن تربيت جوانان بسياری بوده است که هم اکنون نیز در ادارات و مراکز مختلف دولتی و غير دولتی مشغول خدمت می باشند .

ميرزا محمود دوريسانی پس از تحمل سالها رنج و انجام سالها خدمت به مردمش در سن 88 سالگی و در سال 1358 هجری شمسی در روستای دوريسان ديده ازجهان فروبست . روحش شاد و قرين رحمت الهی . . .

در باره ديوان شعر ميرزا محمود دوريسانی :

از ميرزا محمود دوريانی ديوانی بنام ( حه‌وت به‌ند ) هفت بند بر جای مانده که شامل هفت بند ذیل است :

1- بند اول شامل 381  بيت شعر مناجاتنامه که ميرزا محمود  برای آزادی از زندان با خدای خويش به راز و نياز پرداخته است .

2-بند دوم معروف به ( شه‌مال ) شامل 309 بيت شعر که پيوندی ميان نقاط مختلفی است که در طول مسير طولانی انتقالش به زندانهای مختلف  و زادگاه و محل زندگيش پاوه و مزيدی بيان نموده است که شه‌مال ( نسيم ) را برای ايجاد اين پيوند به مدد خواسته است .

3-بند سوم شامل بيان حال و هوای انتقالش به زندان شهرهای مختلف می باشد به عنوان نمونه در در انتفال به زندان دامغان و در گردنه ای کبکب را می بيند که با او به درد دل می پردازد و درد خويش را در قالب و پرسش و پاسخ با او در ميان می گذارد .اين بند شامل بيش از 200 بيت شعر است .

4-بند چهارم شامل فرار او از زندان دامغان است . که شامل حدود 861 بیت شعر است .

5و 6 - اين دو بند شامل گفتگو با چشمه ای بنام ( سه‌راو ) است و در آن« تاريخ پادشاهان ايران و حاکمانی که بر آن حکومت کرده اند را بيان می نمايد . که اين قسمت شامل 702 بيت می باشد .

7-شامل 57 بيت از اشعار شاعر است

در مجموع ديوان ميرزا محمو دوريسانی بيش از 2310  بيت شعر می باشد .

چند بيت از  مناجاتنامه ميرزا محمود دوريسانی

یا وه‌ فه‌ريادره‌س یا وه‌ فه‌ريادره‌س !
که‌سی بي که‌سان فه‌ردی فه‌رياد ره‌س

یا قايم به زات قديمی موتله‌ق
يا ده‌ليلی خه‌ير حه‌قيقه‌ت به حه‌ق

يا قودره‌ت نما مه‌کانی لاهووت
يا شای لايه‌نام مه‌قامی ناسووت

يا ساحيب ته‌مکين شان و جه‌به‌رووت
يا ئاگاه جه زيکر گروی مه‌له‌کووت

تو ده‌ليلی خه‌ير بی چاره‌گانی
توی ده‌وای حاجه‌ت ده‌ردمه‌ندانی

تو ته‌بيبی خاس ده‌رده‌دارانی
تو موشکل گوشای موشکل کارانی

تو ملجا په‌نای نيازمه‌ندانی
به‌رئاورده‌ی کار حاجه‌تمه‌ندانی

وه زه‌ليليمان هه‌ر تونی ئاگاه
خيلافش نيه‌ن والله و بالله

يا مفتاح الخه‌ير يا موشکل گوشاد
بياوه به داد به‌نده‌ی ناموراد

عاله‌م بی هوشه‌ن خو تو هوشياری
مه‌خلوق جه خاوه‌ن تو خه‌به‌رداری

به حه‌قی زاتت تونی ره‌حم که‌ر
بده‌ره نه‌جات به‌نديان يه‌کسه‌ر

منبع: سایت:   http://www.hawrami.5u.com

نشریه پیام زمان ویژه منطقه اورامانات ( به صورت رنگی ) به سرپرستی جناب آقای امیر ابراهیمی منتشر شد.

این ویژه نامه شامل اخبار اجتماعی ، اقتصادی ، فرهنگی و ورزشی منطقه اورامانات و تحلیل مسایل روز و نگاهی به تاریخ اورامانات می باشد.

مسوول اجرائی : خانم فروزان رسولی

و همکاران ( شماره ۴ ) این ویژه نامه  :

کوثر فخری - عضو شورای مرکزی انجمن هورامان جوان (دوره اول)

شمال مصطفی نژاد

اردشیر اردلان

نشانی دفتر نشریه : پاوه - خیابان انقلاب اسلامی - مجتمع تجاری رسولی - طبقه زیر همکف - تلفن : ۰۹۱۸۹۹۲۹۶۷۰   -  ۰۹۱۸۹۳۳۲۱۰۰

  و ایمیل : zamandaily_howraman@yahoo.com

منبع :   http://www.hawramanejavan.blogfa.com/

منبع:   وب سايت آواي باينگان http://www.avayebayangan.com/

دودان يكي از قديميترين روستاهاي اورامان و مركز روشنفكري و علمي در سطح اورامانات بوده ، اين روستاي زيبا در دوازده كيلومتري بخش باينگان قرار گرفته ونماي خيلي زيبايي دارد.منطقه ايست گرمسيري وسنگلاخي همين سنگلاخ بودن باعث شده تا مردم اين روستا از راه دامداري بويژه پرورش بز امرار معاش كنند . عشق وعلاقه مردم اين روستا باعث شده كه تاكنون در آنجا بمانند وهيچگاه اين وطن مقدس خود را تنها نگزارند . اعتقادات ويژه اي براي خود دارند . مثلا انارهايي در باغهاي دودان وجود دارند كه رنگ دانه وپوست آنها مشكي است و معتقدند كه اين انارها را حضرت خزر كاشته وجهت مداواي بيماري دل درد بكار مي برنند و بسيار موثر است . يكي ديگر از ويژگي هاي اين روستاي تاريخي مقبره ي پير ميكائيل كه يكي از نودو نه پير اورامان است مي باشد . كساني كه به مريضي تب ولرز مبتلا مي گردند بر سر مرقد پير ميكائيل مي روند بعد از چند دقيقه شفا مي يابند . پير ميكائيل را به چند نام مي شناسند و معروف است به پير شش پنجه و اورا پير هزار مال جاف هم مي گويند يعني زماني طايفه ي پير ميكائيل در دودان هزار خانوار بوده اند اما متاسفانه به علت كوچ بي رويه  امروزه رونقي براي اين روستا نمانده است . اكنون حدود پنجاه خانوار از طايفه ي پير ميكائيل در آنجا هنوز سكونت دارند . تعدادي از مردم معتقدند آب دهان آنها جهت بيماري پوستي ( واله مه ن ) به كار مي رود . از ويژگي هاي ديگر دودان چشمه ي بانه سليكه و درخت تنومند بيد پير ميكائيل است . آب چشمه ي بانه سيلكه همچون كافور سفيد و از كوهي بلند سرازير و به كنار درخت بيد جريان دارد .اين چشمه تا اوايل خرداد ماه ، جاري است بعد از آن آب خشك مي شود . نزد اهالي روستا هم آب و هم درخت مورد احترام ويژه اي برخوردارند . بعد از وفات پير ميكائيل عده ي زيادي از طايفه اش به قره داغ عراق رفته وتا حال پيشرفت قابل توجه اي داشته اند . مثلا مولانا خالد ذوالجناحين كه در تاريخ اسلام مشهور و سرسلسله ي طريقه ي نقشبنديه است . طايفه ي ديگري كه در دودان به جاي مانده اند به طايفه ي پير زا مشهور هستند . دوشخصيت ديگر به اسمهاي با پير و داوده سوور در دودان مدفون هستند . شخصيت ها و شاعران عاليرتبه ي ديگر در دودان زيسته اند . از جمله : پير داود دوداني ، مصطفي دوداني ، بابا جليل دوداني ، ده ده بگتري دوداني ، ميزا قولي دوداني ، سمن خانم دوداني ، بابا سرهنگ دوداني .

چند بيت شعر از بابا سرهنگ دوداني :

سه رهه نگ ده ودان سه رهه نگ ده ودان         ئه ز كه ناممه ن سه رهه نگ ده و دان

چه ني ئيرمانان مه گيلم   هه ردان             مه كوشم په ري ئايين كوردان

هه فتم سه ر خيله ن هه فتم سه ر خيله ن       جه ئاسمان دا   هه فتم سه ر خيله ن

مسجد بزرگ و زیبای اورامان تخت